غزلی از رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای (ادام الله ظله)


 

سر خوش ز سبوی غم بنهانی خویشم

 

چون زلف تو سرگرم بریشانی خویشم

 

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش

 

چو آینه خو کرده ی حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فقانی

من محرم راز دل طوفانی خویشم
یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم

 

از شوق شکر خند لبش جان نسبردم

شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

 

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند "امین" بسته دنیا نیم  اما

دل بسته یاران خراسانی خویشم